Kalem

*

bu, mırın kırın hali bir kalemin..

suçlu
ya
da
yaramaz bir çocuğun
işaret parmağı..

dayanmış masaya
büzmüş dudağını
diyecek ama diyemiyor
yazacak ama yazamıyor
dönüp duruyor sadece
karalıyor..

işte böyle,
parmaklarımla tutuyorum seni,

de diyeceksen..
yaz da bileyim..

*

..

bu mu son sözün..

koca bir sessizlik
iki güzel nokta..

anladım seni kalemim..

tepemde yoğun,
gri bir sigara dumanı
ve düşüp
ayaklarımın altında
yarısı ziyan olmuş
bir üzüm şarabı..
eskilerden
hiç mi hiç eskimeyen
bir ezgi çalıyorken..

bir ben
bir sen
içimde yüzlerceniz
itişip dururken..

daha
neler neler..

ve,

yok daha
neler diye tepinirken
cümleniz..

anladım seni..

**

y.a