Yenilgi

- güçlü olan kazanır, zayıf olanın ise kaybedecek bir şeyi yoktur. öyleyse bu kimin zaferi ?

*

kendime acımadığımdan olsa gerek, zavallı görünen hiçbir şeye acımam..

ama güçlüye acırım, kendime acımadığım kadar..

masumiyete de acımam, ama zalime acırım..

saf olana değil, kirliye acırım bir de..

şimdi, zalim, güçlü ve kirli bir adam var karşımda,
masum ise zavallı ve tüm saflığıyla durmakta hemen yanı başında..

zalim güçlü, masum ise saf..

o kadar saf ki zavallı olduğunun bile farkında değil..

tartışmaya başlarlar.. daha çok zalim konuşur, masum ve saf olanı bastırır, ezer, hırpalar, itip kakar, sıkıştırır elleriyle, mimik hareketleriyle, ağzından çıkan tükürüklü sözleriyle boğar zavallıyı..

saf adam yutkunarak, başını eğerek dinler, kabullenmiş görünür her şeyi, yenilgiyi..

güçlü ve kirli adam tüm hıncını aldıktan sonra sakinleşir, hırsı mum alevi gibi önce titrer, sonra zayıflayıp söner. bir iki kez omzundan dürter zavallıyı, çenesinin altından tutup başını kaldırır, devrilmiş gözlerine bakar..

kısık bir sesle;

- zavallı ! der.. zavallı adam seni.. şu haline bak.. acıyorum sana.. sadece acıyorum..

gülümser zavallı adam, kahkahalar atar..

- buraya kadar dostum. kaybettin..

acıma duygusunu tadan güçlü, kirli ve zalim adam başını önüne eğer, yumruklarını gevşetir

ve kabullenir yenilgiyi sessizce..

**


y.a