notlar

-
*

doğduğunda, emeklerken ve yürürken, koşup sonra da çatıdan atlarken dizini kırdığında, ve elin yandığında, saçların beyazladığında, döküldüğünde, kırıştığında hep tahrip oluyordun evet, ama kabul etmelisin ki biraz da dönüşüyordun.. şimdi açıyorum sargılarını yavaşça.. sen beni tanıyorsun, ellerimi tanıyorsun, beni biliyorsun.. konuşamasan da bunu hissediyorum.. ama umarım.. umarım sevgili dostum ben de seni tanırım.. gözlerinden.. yoksa dokunuşlarından, ve hiç dokunamazsam bir şekilde, işte bir şekilde, umarım tanırım seni yeniden..

ne de olsa sudan kopamıyorum, topraksız olmuyor, hele havasız hiç yaşanmıyor..

**

y.a

Yorumlar

y. dedi ki…
aynaya bakınca gördüklerimden korkmam ben. hilkat garibeleri bile korkutmuyor beni, elephant man'i seyrettiğimden beri normal sayılandan korkuyorum.
yerle gök arasında yuvarlanırken, balçık balıkları bile su olmadan maksimimum dört yıl yaşayabiliyor. durduğun yerde çözünce sargılarını (hani çok eminsin ya seni tanıdığından) umarım senin onu tanıdığın kadar o da seni tanır, umarım tanır. onarım kadar, başkalaşım da mümkün.
21 Temmuz 2010 16:42
Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

hasta

-
Resim
biber gazı, ya da insanları dağıtmak için kullanılan o diğer gazlar adları ne olursa olsun, verdikleri zarar bakımından hepsi de birer kimyasal silahtır, sana, çevrene bir şekilde zarar verir, canını bile alır,, bu ve diğer silahları hep isyanları bastırmak, kaosu önlemek adına kullanan hükümetler, devletler ne kadar büyük bir insanlık suçu işlediklerinin yeterince farkında değiller,, bir insanın düşünüyor, üretiyor, sorguluyor ve tepkisini gösteriyor olması o kadar güzel, öyle muhteşem birşeydir ki bununla ne kadar övünse azdır aslında,,  her biri böyle olan bireylerden oluşan bir toplumu düşünmek, ne güzel bir rüya! adına polis denen bu zırhlı yaratıkların yaptıkları şey sadece kalabalığı dağıtmak değil, her birimizin içindeki o asil duyguyu yok etmek istiyorlar, sizleri gören ama incelemeyen, dinleyen ama sorgulamayan,  tepkisiz, eylemsiz yaratıklara dönüştürüyorlar,,  toplum olmaktan çıkıp sürüye katılmanız için,, sonra arkanızdan bir değnek, bir deh sesi,, ve nereye ...
Devamı

hasta

-
en derin sessizlikte, karanlık bir kuyuya küçük bir taş atıldığında, o sığ ve bulanık suya taşın düştüğü an çıkan sese dikkat kesiliyor, ve bu ses hakkında bir fikir sahibi olabiliyorsanız bunu öncelikle o sessizliğe borçlusunuz, kulaklarınıza değil..
Devamı

hasta

-
düşünüp taşındım, ve anladım ki en samimi, en içten yakarış, en saf duygularla kağıda dökülen duygular hep yarım kalıyor„ sonunda asla bir nokta, ve bir sonuç cümlesi olmadan öylece kalakalıyor masada„ yanıbaşında ucu kırılmış bir kalem, ve kanepeye uzanmış tükenmiş bir beden..   en içten duygular asla anlatılamaz, yazılamaz, çizilemez„ bu dünyada hiçbir güç onları çizgilerle ve renklerle anlatamaz..
Devamı