bir varlık olarak düşünce

anlatıyorum şimdi;

kısaca, ve anlatabildiğim kadarıyla şöyle bir durum var ortada, orada hazırolda bekleyen bir durum..

ama sen “beni” rahatta dinle..

ben, bir kavram olarak üç harfin bir araya gelerek oluşturduğu bir şekildir.. her harfin ayrıca ve kendince anlamları var, bu anlamlar da esasen tek başlarına birer bendir..

onlar biraraya gelmeyi tercih ettiler, birleştiler ve
ben oldular..

tıpkı, buraya kadar geldiğim ve yazmaya devam ettiğim bu yazıdaki diğer kelimeler gibi;

onlar şimdi birer cümle
çoğaldıkça çoğaldılar..

aldanış, diretmekle başlar, ve her direniş zamanla bir gerçeğe dönüşür.. böylesinin, böylesi bir gerçeğin hiçbir değeri yok..

işte bu yüzden söylüyorum bunları;
aldanma!

ısrar; kendini yer bitirir, karşındakini değil.. bir süre sonra inandığın şeylerin esiri olursun, onlara taparsın..

tapınmaktan daha aşağılık birşey de bilmiyorum doğrusu..

tıpkı “ben” gibidir onlar, birleşmiş, ve bir güç oluşturmuşlardır..

zavallılar, zayıflar, hastalar, ve milyonlarca nefer omuz omuza vermiş, kendi türeyişlerine inanıyor, uğrunda savaşıyorlar..

işte size gerçek bir hikaye.. ama yine de anlatılmaya değmez çocuklara..

düşünceler; onların da bir hikayesi var..

geldiler, birleştiler, kucaklaştılar;

“sen” oldular
“ben” oldular..

hadi dağıt onları,
başını iki yana hızla salla

düşünceleri parçala..

**

y.a