karanlık

*

ey karanlık!

gücenme ama sen, benim hiç göremediğimsin..

işte! oradasın,,

ama yoksun..

hani! neredesin?

ne var orada?

gittim,,

gittim de ben, hiçbir şey “göremedim..”

hem kendimi de göremedim,
seni de göremedim,,

renkler yoktu,,
ya da yokoldu,,

belki de renk

buydu..

öyle derler hani; - bomboştu!

ama yürürken ayağım birşeye takıldı
ve ben düştüm,,

zaten ben,
bir düştüm..

sonra sen geldin ey karanlık,,
geldin ve,

beni güzelce örttün..

**