galiba en güzeli buydu, yarım olmak, kör topal yürümek.. “bana işimi öğretme!” dedi usta„ elinde rendeyle tahtanın üstünde hiç durmadan gidip geliyordu, belli ki işini çok seviyordu„ ihtiyar onu bir kez daha uyarmak istedi, “yanlış yapıyorsun ama!” * adam zaten ter içinde kalmış, yetiştirmesi gereken bir iş var, ve tahtada istediği gibi değil, daha fazla dayanamadı ve rendelediği tahtayı eline aldı ; ”al! oldu işte, hepsi bu kadar, güle güle kullan” diyerek henüz bitmemiş olan bastonu ihtiyara doğru uzattı.. ihtiyar son bir gayretle yanıbaşında oturduğu hızardan destek alarak ayağa kalktı; “işin de baston da senin olsun” dedi ve topallayarak ağır aksak girdiği kapıdan hızla dışarı çıktı.. y.a
Yorumlar
ve biliyorum ki gün geçtikçe soluyorum hayata ve gün geçtikçe açıyorum zamana ama doğrular bu mösyö..
ltf. dinleyin beni konuşmalıyız..
renkler her yerdeler...
bu fotografı her gördüğümde aklıma neden sadece kanser geliyor diyordum?...şeker ile kanserin büyük aşkıymış galiba...
Bu aralar sürekli kanser hastenesindeyim:(
Fotograf kötü çarptı bu defa:(
bu bir piyango,kime çıkacağının garantisi yok...garip bir his bu...dün Ayt geldim ruhum nefes alsın diye ve bugün burada da aynı haberi bir başka dost için aldım...korkunç,ürkütücü ve çaresiz..neyse uzattım kusura bakma...biraz zor bir ruh hali içindeyim...
ama resimler etkileyici...