Maske

*

insan ölüsü, hayvan leşi
insan ölümü, hayvan telefi

ne biçim bir şaka.. kim, kimi kandırıyor binlerce yıldır..

ölümün kendisi gibi anlamı da tektir oysa, çoğalmaz kara delik, sadece yutar..

böylece leş ve ölü birlikte telef olup gittiler zihnimin mezarlığında.. en azından bir konuda ayaklarım yere sağlam basıyor artık.. çünkü toprak çekiyor beni.. çünkü susuzluğumun sadece boğaz kuruluğundan ibaret olduğu günler geride kaldı.. kalbimin çılgınca körüklediği bir his giderek bedenimi daha çok sarıyor, kan yürüyor gözlerime, kırmızıya bulanıyor aklar.. ve beynim bir alev topu, sıkıştığı yerde dönüp duruyor..

daha fazla dayanamayıp salıveriyorum ağzımdan dışıma ateşli bir uçurtma ipi gibi boğazıma düğümlenmiş şu cümleyi;

insan, et ve kemikten başka birşey değil..

geriye kalan ne varsa işte odur erdem maskesinin ardına saklanmış anadan üryan sırıtan azılı katil..

ama gözlerim yakaladı gözlerini.. bir karışımı geçmez derinliğin.. bir gecede yaktım seni insan, onu hayvan diye tanımladığın kitapları, süslü sözlükleri.. herşey birkaç dakika içinde olup bitti.. içimde bir baraj dolup taştı, gözlerimin önünde koca bir duvar yıkıldı..

geriye kalan ne varsa taşların altında şimdi, maskelerin değil..

**

y.a