Çıplak Ruh

kathe kollwitz (1867-1945), woman with her dead child (1903)

*

karanlık bir ruh halini anlamak zordur.. içinde bulunduğun durumu genellikle çıktıktan sonra anlarsın, eğer o an da anlamaya çalışırsan, bunun yeterli gelmediğini görür ve her seferinde başa dönerek yeniden kendini anlamaya çalışırsın, üstelik anladıklarını da beğenmezsin, yeterince açıklayıcı bulmaz ve karşındakinin de çoğunlukla seni anlamadığını düşünürsün, bu durum canını sıkar elbette ve bir çöp sigaraya ihtiyaç duyarsın, ve onu yakmak için bir adet kibrite.. kül tablasına pek ihtiyacın olduğunu sanmıyorum çünkü külleri gelişigüzel savuracaksın, ne de olsa senin için burası, ve burası, ve şurası ve orası da, tıpkı dışarısı gibi kocaman bir çöplükten ibarettir, ve izmariti gömmek için, gözüne hayat dolu görünen tek canlıyı, küçük bir saksıyı kullanırsın.. hiç hoş bir hareket değil belki ama bunu sana yaptıran şey de zaten karanlık ruh halin değil miydi..?

*

ama bakın gördü sizi, gözlerinizi kısıp onu iğrenerek izlediğinizi farketti.. siz belli etmek istemiyordunuz belki ve bakışlarınızdaki o iğreti ifadenize kapalı şaşkın bir etek giydirmiştiniz.. ama geç kaldınız, şaşırdığınızı değil, iğrendiğinizi anladı, çıplak yakalandınız..

canını sıktınız adamın, henüz birkaç fırt çekmişti ki sinirlenip sigarayı yere attı ve ayaklarının altında ezdi, “oldu mu? tüm istediğin bu mu?”

mutfağa gidip sürahiye su doldurdu ve saksıyı suladı..

izmaritleri eliyle tek tek topladı ve ait oldukları yere, çöp kovasına attı..

- özür dilerim.. dedi

bu kez de gözlerinize mini sevecen bir etek giydirip şuh bir biçimde gülümsediniz ona..

*

ama bir defa çıplak yakalandıysanız, bir kez olsun göründüyse memenizdeki birkaç küçük ben, göbeğinizdeki doğum lekesi ya da kasıklarınız bir kez olsun açıkta kaldıysa, ne giyerseniz giyin; siz ve gözleriniz bu adamı artık kandıramaz..

o, bir an önce bu karanlık odayı terk etmesi gerektiğini anlamıştır..

ve özrü size değil,

saksıyadır..

**

y.a