hasta
nasıl yaşadığıma gelince, sizin kendi yaşamınızda yarıda bıraktığınız şeyleri ben sonuna kadar götürdüm .. üstelik sizler ödlekliğinizi ölçülü davranış sayarak kendi kendinizi aldatıp avunuyorsunuz .. bu duruma göre, ben sizden daha canlı bir insan olmuyor muyum?
şöyle bir daha, dikkatlice düşünün! biz bugün "canlılık" denen şeyin nerede bulunduğunu, neyin nesi olduğunu, hangi adla çağrıldığını bile bilmiyoruz.. elimizden kitaplarımızı alsalar, bir anda neye uğradığımızı şaşırırız.. artık hangi yolu seçeceğimizi, kime tutunup kimden kaçacağımızı, neyi sevip neden nefret edeceğimizi, neyi sayıp neyi hor göreceğimizi bilemeyiz.. insan olmak, yani etiyle kemiğiyle insan olmak bile yük geliyor; bundan utanıyoruz, ayıp sayıyoruz.. "soyut insan" diyebileceğim garip yaratıklar olmaya can atıyoruz.. biz ölü doğmuş kişileriz, zaten çoktandır canlı olmayan babaların soyundan ürüyoruz ve bu durumu gittikçe daha çok beğeniyor, bundan zevk almaya başlıyoruz.. neredeyse bir kolayını bulup bizleri doğrudan doğruya düşüncelerin doğurmasını sağlayacağız..
bizler hayata olan alışkanlığı kaybettiğimiz, topallaya topallaya yürüdüğümüz için, yazdıklarım etkili olacak.. bizim hayata karşı duyduğumuz yabancılaşma, canlı hayattan tiksinecek, onun ismini bile duymak istemeyecek derecededir,. üstelik bu canlı yaşamı, bir iş gibi, bir görev gibi kabul ediyoruz ve onu kitaptan öğrenmeyi daha üstün olarak tutuyoruz..
yer altından notlar; ilk kütüphane kartımı aldığımda yaşadığım heyecan ve sevinç, onu okuduktan sonra yerini hüzne ve kedere bıraktı .. orada sessizliğin içinde öylece oturuyordu dostoyevski, yazdıkları, aslında yazamadığı başka şeylerin olduğunu söylüyordu bana .. işte o günden sonra bana verilen, ve al, şunu yap! dedikleri herşeye karşı bir duruş, bir soğuma başlamıştı .. kimliğimi elime alıp baktım, bir isim ve bir soyad yazılıydı, bir resim de eklenmişti artık, önü ve arkası yeterince doluydu, yeniydi ..
bense boştum, kendimi daha şimdiden eskitilmiş hissediyordum .. bu dünyanın kaldırımlarında yürüyor, ama bir yeraltında yaşıyordum ..
y.a
şöyle bir daha, dikkatlice düşünün! biz bugün "canlılık" denen şeyin nerede bulunduğunu, neyin nesi olduğunu, hangi adla çağrıldığını bile bilmiyoruz.. elimizden kitaplarımızı alsalar, bir anda neye uğradığımızı şaşırırız.. artık hangi yolu seçeceğimizi, kime tutunup kimden kaçacağımızı, neyi sevip neden nefret edeceğimizi, neyi sayıp neyi hor göreceğimizi bilemeyiz.. insan olmak, yani etiyle kemiğiyle insan olmak bile yük geliyor; bundan utanıyoruz, ayıp sayıyoruz.. "soyut insan" diyebileceğim garip yaratıklar olmaya can atıyoruz.. biz ölü doğmuş kişileriz, zaten çoktandır canlı olmayan babaların soyundan ürüyoruz ve bu durumu gittikçe daha çok beğeniyor, bundan zevk almaya başlıyoruz.. neredeyse bir kolayını bulup bizleri doğrudan doğruya düşüncelerin doğurmasını sağlayacağız..
bizler hayata olan alışkanlığı kaybettiğimiz, topallaya topallaya yürüdüğümüz için, yazdıklarım etkili olacak.. bizim hayata karşı duyduğumuz yabancılaşma, canlı hayattan tiksinecek, onun ismini bile duymak istemeyecek derecededir,. üstelik bu canlı yaşamı, bir iş gibi, bir görev gibi kabul ediyoruz ve onu kitaptan öğrenmeyi daha üstün olarak tutuyoruz..
yer altından notlar; ilk kütüphane kartımı aldığımda yaşadığım heyecan ve sevinç, onu okuduktan sonra yerini hüzne ve kedere bıraktı .. orada sessizliğin içinde öylece oturuyordu dostoyevski, yazdıkları, aslında yazamadığı başka şeylerin olduğunu söylüyordu bana .. işte o günden sonra bana verilen, ve al, şunu yap! dedikleri herşeye karşı bir duruş, bir soğuma başlamıştı .. kimliğimi elime alıp baktım, bir isim ve bir soyad yazılıydı, bir resim de eklenmişti artık, önü ve arkası yeterince doluydu, yeniydi ..
bense boştum, kendimi daha şimdiden eskitilmiş hissediyordum .. bu dünyanın kaldırımlarında yürüyor, ama bir yeraltında yaşıyordum ..
y.a
Yorumlar