ayna

*

uyanmıştım..

gerinerek açıldım..
yataktan çıkıp banyoya gittim

aynaya baktım..

biliyordum, uyanmama neden olan şey aynaydı,
gerinerek kalkışımın,
ve buraya kadar gelişimin biricik nedeniydi..

yüzümü yıkadım karşısında,
bir kez çarptım suyu..

ohh.. bir daha yapmalı bunu..
bir kez daha..

ayılmıştım..

sonra onu görmüştüm;

kimsin sen ? tabii ya ! tanıdım seni.. dün sabah da buradaydın ?

evet..

hadi öyleyse, birlikte çok iyi yaptığımız şeyleri yine yapalım..

olur..

dişlerimizi fırçaladık..
aynı renk havlularla kuruladık yüzümüzü,
aynı anda taradık saçlarımızı..

işimiz bitmişti.. hazırdık artık, çıkmak üzereydik..

yarın yine burada olur musun ? dedi

sen olursan eğer, neden olmasın..

öyleyse iyi bak kendine !

sen de !

aynada kalmıştı gözlerimiz,
parmak izimiz..

ışığı kapatıp ayrıldım oradan..

içimi garip bir sinir kaplamıştı, kızgındım,
ama iyi de, giden sensin, ona niye kızıyorsun..
bugün dışarı çıkmak yok demiştim kendime,
bulabildiğim en eski kitabı bulup
okumaya sondan başlamıştım..

bir gözüm de
kapı aralığından bana sırıtmakta olan karanlık aynaya takılmıştı..

hikâye, oldukça heyecanlı bir başlangıca doğru gidiyor gibiydi..

**

y.a