ve elbette aceleciydim biraz dolunayı bekleyemezdim..
Kayıtlar
bağlamından kopan bir yazı, başladığı gibi bitmeyecek olan; olsun ben yine de yazayım, şimdi ne desem boş gelebilir, ama söylemek de gerekiyor, dinlesinler okusunlar diye değil, kendime arada bir bunu anlatmalıyım, aynaya bakmak gibi bir ihtiyaç bu, insan kendisini görmek ister, arada bir kendine uğramak, hal hatır sormak, dertleşmek ister, bu da öyle birşey, yazıyorsan bunun için yazmalısın, beni anlasınlar diye yazmak çocukça bir uğraş.. bunu çocuklar yapar, oldukça gürültülüdürler, dertleri o reyondaki oyuncağa bir şekilde sahip olmaktır, kimse bunu yadırgamaz, çünkü o bir çocuk.. koca koca adamlar böyle yazıyorlar işte, üstelik bunların ödül vs alanları bile var, büyük bir pazar ve o da zaten büyük bir yazar.. oraya girmek devasa büyüklükte bir oyuncak mağazasına girmek gibi, bağırsın dursun artık yazarken, belki istediği oyuncağı alabilir.. sonra şunu der; yazmak ciddi bir iştir.. ama lunaparktan yazıyorsun bunları, ne kadar ciddiye alabilirim seni.. yazdıklarını bi...