alay ettiğimden, edeceğimden söylemiyorum ama cahilin özgüveni her zaman alay konusu olmalıdır, onunla dalga geçilmeli, aşağılanmalı, ve düştüğü hallerden dolayı insan keyif almalıdır,, çünkü cahilin ederi de hakettiği de budur,,
Kayıtlar
insanın sevemeyeceği, ve nefret edemeyeceği birşey yok, sadece zaman alır bu, bir miktar yalnızlık, bir tutam acı, tatlı bir an, ve insana koyan ne varsa hepsi sırayla gelir ve gider, ışığı açıp kapar, karanlığı yakıp yıkar gibidir, bir seversin, bir nefret edersin, özlersin, hatırlamazsın, tanımazsın, duyar duymazsın, görür görmezsin, bu ben değilim dediğin herşey sen olur, benim dediğin herşey başkasının olur.. anlaman için daha kaç acı yaşaman gerekir bilinmez, teknik olarak bir kafesin içindesindir, ve gerçekten ama bak gerçekten geçebileceğin bir aralıktadır tüm parmaklıklar, et ve kemikten çatılmış bu hücre, bir göz pencere, yarı aralık ağız ve burnundan dışarı saldığın şu nefes; özgürlüğün, kaçışın ve kavuşman bir gözden diğer göze atlayıp duran şu esaretin.. ah bir anlatabilseydim! dersin, dilinin ucuna gelip ışık hızıyla kaçanları, oysa ilk gören sendin, ilk duyan sen, ilk kaçıran yine sen.. ama ben biliyorum, söyleyememiş ol...
onu bir salyangoz ezmiş, ezip geçmiş farkında bile olmamış, o kadar narin ve küçükmüş ruhu, kaza anını hatırlamıyor, kalp masajı yaptılar, ağızlarını dayadılar soluk verdiler, yüzünü gözünü temizlediler, gözüne ışık tuttular, en son kendine gelip gözlerini araladığında parmaklarını uzatıp takip etmesini istediler, doğrulttular, su verdiler tüm olup bitenler herşey bir an da, sanki bir an da olup bitmiş gibiydi.. ya da üstünden son sürat bir bin yıl geçmişti, tüm bunları daha sonra yazacaktı nasıl olsa, ve nasıl olsa zamanla anlayacaklardı onu, o tatlı salyangozu..