dick laurent

yaşasın tüm zayıf şiirler,  tüm bu anlamsızlıklar, zorluklar ve karışımlar,  sıranın dışına taşan herşeyin şerefine içiyorum bugün bir türlü kabına sığmayan,  bir türlü içine gireceği bir delik bulamayan, gölgelerde kalmış,  sesi çıkmayan, ya da sesinden ne dediği anlaşılmayan,  gırtlağı yırtık,  cebi delikler,  fermuarı bozuklar şerefe!  biliyorum isteseniz tüm bunların üstesinden gelirsiniz,  pekala siz de gayet güzel, keyifli, rahat bir seyir halinde olabilirdiniz şu hayatta olmadınız..  zor olanı onlar değil, siz seçtiniz.. ah ne olur,  ne olur beni de alın  ettiğiniz tüm küfürlerin arasına..

ne acıdır, kendisini acınası bir hale düşüren,  üstelik herşeyi planlamış, adım adım ilerlemiş, işlenmiş bir hayatta dibi bulduktan sonra,  yani tam da istediği gibi bir “zavallı” olduktan sonra, ona dönüp bakanların yüzünde, hakettiği acıma duygusunu görmek için gözlerinin içine bakarken, sefil bir haldeyken, ağlarken ve pek tabii yardım dilenirken, ben ona güldüm diye aşağılanmıştım,, üstelik ondan daha sefil bir duruma düşmüştüm.. bu, saatlerce piyano başında ter döken, muhteşem parmakları ve kulaklarıyla inanılmaz eserler icra eden epeyce yaşlanmış ve de yıpranmış bir efsanenin, konser sonunda ayakta on dakikalarca alkışlanmayı beklemesi gibi birşeydi, üstelik bu anlatım, onun bu halini ifade etmekte cılız kalır;  “zavallı” herkes onu öyle gördü, ona böyle acıdı..  hayatı boyunca bir kez olsun birileri ona gülümsemeliydi, ve işte, ben ona gülmüştüm.. ama o ne yaptı, yapıştı yakama, çekip indirdi yere, üstüme çıktı, doğruldu, zirvedeydi şimdi.....