çarpıntı

-

*

ilk çarpıldığımda küçük bir çocuktum..

parmağımı prize sokmuştum, fırlatıp atmıştı beni birşey.. kalp çarpıntısını ilk kez bu kadar yüksek hissetmiştim.. korkmuştum, ama neyden ? bilmiyordum sebebini.. fırlatıldığım yerden doğrulup dışarıya uzandım, etrafa baktım bana bunu kim yaptı diye, ama kimseler yoktu.. sonra içeri girdim, tekrar o salondaydım, ve müthiş bir sancıyla ayaktaydım, kızarmıştı kolum, kimdi beni böylesine dehşetli sıkan, kimin parmakizleriydi ? aklım durmuştu, ayaktaydım ve öylece hareketsiz duruyordum, durmayan tek şeyse çarpıntılarım, nefeslerim,,

failini bulamadığım birşey yüzünden kafam karmakarışık prizle oynamaya devam ettim,,

hem de

hayatım boyunca..

**

y.a

Yorumlar

shenem dedi ki…
süper süper!!! kendimden geçtim müziği dinlerken. yazdığınla da bağlantılı müthiş
27 Eylül 2010 16:55
nilgün tüzel dedi ki…
failini bulamamak, sanırım ortak sorun bu..müzik evet,gerçekten harika..
29 Eylül 2010 00:23
Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

hasta

-
Resim
biber gazı, ya da insanları dağıtmak için kullanılan o diğer gazlar adları ne olursa olsun, verdikleri zarar bakımından hepsi de birer kimyasal silahtır, sana, çevrene bir şekilde zarar verir, canını bile alır,, bu ve diğer silahları hep isyanları bastırmak, kaosu önlemek adına kullanan hükümetler, devletler ne kadar büyük bir insanlık suçu işlediklerinin yeterince farkında değiller,, bir insanın düşünüyor, üretiyor, sorguluyor ve tepkisini gösteriyor olması o kadar güzel, öyle muhteşem birşeydir ki bununla ne kadar övünse azdır aslında,,  her biri böyle olan bireylerden oluşan bir toplumu düşünmek, ne güzel bir rüya! adına polis denen bu zırhlı yaratıkların yaptıkları şey sadece kalabalığı dağıtmak değil, her birimizin içindeki o asil duyguyu yok etmek istiyorlar, sizleri gören ama incelemeyen, dinleyen ama sorgulamayan,  tepkisiz, eylemsiz yaratıklara dönüştürüyorlar,,  toplum olmaktan çıkıp sürüye katılmanız için,, sonra arkanızdan bir değnek, bir deh sesi,, ve nereye ...
Devamı

hasta

-
en derin sessizlikte, karanlık bir kuyuya küçük bir taş atıldığında, o sığ ve bulanık suya taşın düştüğü an çıkan sese dikkat kesiliyor, ve bu ses hakkında bir fikir sahibi olabiliyorsanız bunu öncelikle o sessizliğe borçlusunuz, kulaklarınıza değil..
Devamı

hasta

-
düşünüp taşındım, ve anladım ki en samimi, en içten yakarış, en saf duygularla kağıda dökülen duygular hep yarım kalıyor„ sonunda asla bir nokta, ve bir sonuç cümlesi olmadan öylece kalakalıyor masada„ yanıbaşında ucu kırılmış bir kalem, ve kanepeye uzanmış tükenmiş bir beden..   en içten duygular asla anlatılamaz, yazılamaz, çizilemez„ bu dünyada hiçbir güç onları çizgilerle ve renklerle anlatamaz..
Devamı