doğal roman

sub rosa dictum..

“hamileyim!” dedi karım o gece.. sadece bu kadar.. sinema ve edebiyat böyle durumlar için iki tepki şekli öneriyor ;

a) erkek şaşkın ama mutlu.. aptalca bakınıyor, yanına gidiyor ve ona sarılıyor.. dikkat ediyor, aman bebek zarar görmesin.. onun; daha sadece bir hücre topluluğu olduğunu bilmiyor.. bazen kulağını karnına yaslıyor , eee, tekme atması için de erken.. yakın planda kadının gözleri; derin ve nemli, artık anne gözler..

b) erkek için kötü bir sürpriz.. romanın başından beri onda itici birşeyler hissetmişsinizdir ve işte şimdi, öğrendiği anda, tüm ikiyüzlülüğü; hamilelik testi bandının üzerindeki kırmızı çizgi gibi ortaya çıkıyor.. rahatsız oluyor, bunu gizlemeyi de pek beceremiyor, bu çocuğu istemiyor, bu kadına yalan söylemiştir.. yakın planda kadının gözleri..

anlayacağınız ema eve döndü, üzerini hiç çıkartmadan karşıma oturdu ve sadece “hamileyim!” dedi.. kimden olduğunu belirtmesine gerek yoktu.. yaklaşık yarım yıldır birlikte yatmamıştık.. o sadece “hamileyim!” dedi ve yukarıdaki iki seçeneği geçersiz kıldı.. bir tepkim olmadı.. böyle bir durum hakkında birşey okuduğumu da hatırlamıyordum.. karısının başka bir erkekten hamile kaldığını öğrenmek; insanın başına hayatta bir kez, yok, birkaç hayatta bir kez gelebilir.. tepinirsin, küfür edersin, masayı ters çevirir, en sevdiğin vazoyu kırarsın.. bu anın kullanılması gerekir.. dışarıda şimşekler çakar.. fırtına gelir.. dünya bile tepkisiz kalamaz.. alakası yok! çok ağır bir şekilde sigara yakmayı denedim.. ne diyeceğimi bilemez halde kaldım.. karım; sanki sessizliğimden ürktü, bebeği ona ultrasonda gösterdiklerini söyledi..

minnacıkmış.. bir buçuk santim..

ne söyleyeceğimi bilmediğimi itiraf ettim.. hiçbir nefret, hiçbir kıskançlık hissetmediğime de şaşırdım.. akla hayale sığmayan birşeye nasıl tepki gösterirsin ki ? ne yapabilirsin ?

çocuğu da, beni de kaybetmek istemediğini söyledi..

ema’nın yanında iki ay daha kaldım..

çocuk büyüdü, dokuz on santim oldu..

her gün hayalimde; ondan, kedilerimden, odamdan ayrılıyordum..

hiçkimsenin karar almadığı iki ay..

her geçen gün karın; gözlerinin önünde bir anneye dönüşüyor,

ama sen baba olamıyorsun..

**

georgi gospodinov - doğal roman (orj. ectectbeh pomah)