Düşünlerim

*

şu hayat, bana bir antilop sürüsüne yapılan aslan saldırısını anımsatıyor.. ölüm, içimizden birini pençeleriyle çekip aldığında, diğerlerimiz yaşamaya, yeme-içmeye, sevişmeye devam edecek.. bu hep böyle.. sadece diğer hayvanlardan farklı olarak bizler, olaya birazcık melodram katıyoruz.. o da insanın en zayıf (güçlü..) yanlarından biri.. demek ki seviyoruz anlamlandırmayı, demek ki seviyoruz anlamsız kılmayı..


ya da biz aslında sevmiyoruz..

başı ve sonu diye tanımladık herşeyi.. arayı yine biz doldurduk.. ama ne yaptıysak kendi içimizde anlamı var.. yoksa bir sürüngenin, antilobun ya da aslanın umurunda mı bu yapay acılarımız, mutluluklarımız..

kim görmüş bir antilobun aslana nefret beslediğini, ya da farelerin yılanlara kin güttüğünü.. onlar yadsınamaz bir gerçeği biliyor.. bir zamanlar biz de biliyorduk.. ama unuttuk artık..

şimdi varsa kendi oyunumuz var..

kendi acımız, kahkahamız var..

**

y.a


Yorumlar

cache dedi ki…
onların basit insiyakları hayatta kalmaya dair sadece.. Kasıt yok.. Bu anlamda antilop masum.. Kurt damasum, büyük balık da..
Nefret, oyun yada hesaplaşmalar.. Onlar bizim ve çok güvediğimiz aklımızın sefaleti..

Bu blogdaki popüler yayınlar

hasta

hasta

hasta