çocuk

*

çocuk,
on yaşlarında, kısa donlu..

onbeş yaşına kadar
bu donu kullanacak..

büyürken,
büyükleri ona efelenecek

“-sen kısa donla gezerken!”

oysa bilmiyorlar ki,
bizim çocukta para yok
oyun yok,
arkadaş yok,
baş açık, yalın ayak
tarlada yalnız çalışıp
tüm gün eve buğday taşıyacak..

sonra,
ondokuzunda askere gidecek..

en çok dayağı da o yiyecek..

askerlik bitecek,
bir şekilde..

dönüşte büyükleri yine efelenecek

" - sen kısa donla gezerken!"

adam olmasına çok var
kısa donlu çocuğun..

evlendirecekler,
düğünü anasının evinde
bir ikindi vakti..
düğün dediysem
eş dost yardım için bir şeyler getirip
tozlu şekerini
bir de kolonyasını alıp gidecek..
dualar okunup ağıtlar yakılacak..
kınaya karışacak gelinin gözyaşları..

ertesi sabah,
sabah dediysem sabahın körü
ezan da okunmamış henüz
sıcacık yatağı ve kadını terkedip
gözlerinde çapaklar
ağzında henüz tattığı
tuzlu dudakların tadıyla
uçkurunu bile bağlayamadan
tarlaya gidecek..

tüm gün eve buğday taşıyacak..

çok geçmeden bir kış vakti
kurtlar ulurken
karlara bulanmış kordonu
kör çakıyla kesilmiş
nur topu gibi dünyalar güzeli bir kızı olacak..

ama adam olmasına çok var
kısa donlu çocuğun..

**

toplum eskiden (yani vakti zamanında), kişiye değil, yaptığı işe bakarmış. emek en değerli hazine. mesela aynı problemi çözen iki kişiden, bu problemi beş dakika içinde çözenle, onbeş dakika uğraşıp çözen arasında; hangisi kıymetli diye sorsalardı : - ikisi de çözmüş mü? diğerine yazık olmuş..uğraşmış o kadar. gelsin biraz otursun ona ayran yaparım ben. (anonim bir ana sözüdür). böyle birşey söylerdi anamız, o zavallının saçını okşayıp, yüzünün terini silerken. şimdi bizim toplum, -bile diyemiyorum- ne kadar maymunsun o kadar değerlisin diyor..

ha bir de kısa donluya gülüyor..

**

y.a