dick laurent

ne kadar kitap varsa dünyada, toplansa yığın yığın aşklar, masallar, fantezi ve bilim, korku ve sevgi tepeleme bir dağ olsa, ve öyle görünse de;  sonra desem -hadi, şimdi herkes kendi yazdığı, okuduğu kitabı bulup çıkarsın!  bir koşturmaca başlasa misal; yağmalasalar herşeyi, birikim dedikleri, adına "değer!* dedikleri, anlam ve tarih denilen herşeyi çekiştirip dursalar sayfalarından, ve tüm sahiplik damarları çatır çatır çatlasa hıncından,  ve sonra ben sakin adımlarla yaklaşsam bu kargaşaya  kenarından tutuştursam bir yaprağın,  o en büyük bilimin yanışını,  ateşin harını, insanların o kültür deryasından kaçışını izlesem keyifle!

yarım yamalak yaşamaktan öteye geçmiyor, gibi görünse de; anlamak, yani birbirimizi, çabalamak ve sonunda -buna değer! diyebileceğin şeye ulaşmak.. üzereyken, hayat; - en azından denedim.. dediğimiz şeylerin toplamıdır.. yoksa neyin hesabını yapıyoruz durmadan, doğum ve ölümlerin, günlerin ve takvimin manyağı olmuş, ve zaten bir planın içinde kendi kaosumuzu yaratmış debelenirken, akıl yürütürken, fikir çürütürken, devinimlerimizle övündüğümüz o muhteşem insanlığımızın milyonlarca yıllık kesif kokusuyla dönerken başımız,  ah şu başımıza gelen en güzel şey; kalbimiz..