dick laurent

insanlar ve hayvanlar tıpkı böcekler ve hayvanlar, ayı ve hayvanlar, kedi ve hayvanlar yılan ve hayvanlar köpek ve hayvanlar sıçan ve hayvanlar kadar sıradan bir söylemdir.. y.a

hayat; bir şeyin, başka bir şeyin ucuna değmesiydi.. o onu tuttu, yakaladı başından, yapıştı kuyruğuna, kuyruk sallandı„ esrik kuyruk sallandıkça rüzgarını yarattı, rüzgar yeni doğmuş bir bebek; şımardı ve ilk kez ona “baba!” dedi o o kadar sevindi, dişleri öylesine seyreldi ki içinde biriken bir mutlulukla sessizce osurdu.. işte bu asil ve temiz adam, giyimli kuşamlı ve ehil bir adamdır, akildir ve bugün hava durumu dışarıda fırtına var diyorsa dışarıya çıkılmayacağını iyi bilir.. yine çatılar uçacak, kafalar yarılacak, ortalık karışacak, görünmeyen bir süpürge gezinecek üstünde şehrin„   bense bugün dışarıdayım, kuyruğumu sallayarak karşılıyorum fırtınayı ve diyorum ki ona; hoş geldin..

kendini bir mutluluk oyunuyla kandırmak yerine ot kaynatıp içmek; işte bu bana daha akılcı geliyor.. evet hayalciyimdir aynı zamanda, ama hayallerimin içinde asla mutluluk oyunlarına yer yok„ bu türden oyunlar zihnimin koridorlarını tıkayan bentler gibi„ ve ben baraj değil sel olmalıyım, önüme geleni içime katmalıyım„  çünkü hayat bana bunu emretti.. y.a

sevginin kökü zorbadır.. zorlayıcıdır o, azılı bir gardiyan..  bir zamanlar ayaklarına prangalar vurmuştu, sonra bu ağırlığa alıştın,, ellerini kelepçeledi,, buna da alıştın,, zorba, kelepçeyi çıkarıp kızgın alevlerde yeniden dövdü, onu daha küçük hafif bir halkaya çevirdi, parmağına taktı.. ve sen bunu, yani zorbayı çok sevdin..  y.a